آن سوی این هفت منظر حلقه ای دارد درش

عافیت دل را تنک سرمایه دارد چون حباب

از شکستنها مگر لبریزگردد ساغرش

پر بلند است آستان بی نیازبهای عشق

از سراغ مطلبم بگذرکه مانند سپند

ناله ای گم کرده ام ، می جوبم از خاکسترش

بس که از درد محبت بیدل ما گشت زار