جهانی زحمت خم می کشد از دوش بی بارش

به ساز نیستی بسته ست شور ما و من بارش

بهارت بلبلی دارد که شکل لاست منقارش

خجالت با دماغ بید مجنون بر نمی آید

ز آشوب غبار دهر یکسر سنگ می بارد

تو ضبط شیشه خودکن ، پری خیز است کهسارش

زحرف پوچ نتوان جز به بیمغزی علم گشتن