حیا از هر دو عالم می کشد دست عنان دارش

صفا هم دام پا لغزی ست از عبرت مباش ایمن

به سر غلتاند گوهر را غرور طبع هموارش

به میدانی که رخش عزم همت می کند جولان

جفا با طینت مسرور عاشق بر نمی آید

مگراز درد محرومی زپا بیرون خلد خارش

به رفع کلفت غفلت غبار خود زپا بنشان