به میدانی که رخش عزم همت می کند جولان

سلیمانی سری دارد که زنار است دستارش

صفا هم دام پا لغزی ست از عبرت مباش ایمن

به سر غلتاند گوهر را غرور طبع هموارش

حیا از هر دو عالم می کشد دست عنان دارش

جفا با طینت مسرور عاشق بر نمی آید

مگراز درد محرومی زپا بیرون خلد خارش