سلیمانی سری دارد که زنار است دستارش

زحرف پوچ نتوان جز به بیمغزی علم گشتن

سر منصور باید پنبه بندد بر سر دارش

کمند حب جاه از خلق واگشتن نمی خواهد

صفا هم دام پا لغزی ست از عبرت مباش ایمن

به سر غلتاند گوهر را غرور طبع هموارش

به میدانی که رخش عزم همت می کند جولان