کمند حب جاه از خلق واگشتن نمی خواهد

تو ضبط شیشه خودکن ، پری خیز است کهسارش

زحرف پوچ نتوان جز به بیمغزی علم گشتن

سر منصور باید پنبه بندد بر سر دارش

سلیمانی سری دارد که زنار است دستارش

صفا هم دام پا لغزی ست از عبرت مباش ایمن

به سر غلتاند گوهر را غرور طبع هموارش