سر منصور باید پنبه بندد بر سر دارش

ز آشوب غبار دهر یکسر سنگ می بارد

تو ضبط شیشه خودکن ، پری خیز است کهسارش

زحرف پوچ نتوان جز به بیمغزی علم گشتن

کمند حب جاه از خلق واگشتن نمی خواهد

سلیمانی سری دارد که زنار است دستارش

صفا هم دام پا لغزی ست از عبرت مباش ایمن