به وضع خلق برآیا ز دهرگوشه گزین

کمند جای نفس می کشدگرفتارش

به خاک خفته دام تواضع خلقم

چو سجده ای که فتد راه در جبین زارش

گهر سری ست که دربا نمی کشد بارش

ز شیخ مغز حقیقت مجوکه همچو حباب

سری ندارد اگر واکنند دستارش