چو اشک آبله دارد عنان رفتارش

بساط خامش هستی ستیزه آهنگم

مگر رسد به نوای گسستن تارش

کباب همت آن رهروم که در طلبت

ز ناله بلبلم آسوده است و می ترسم

دل دو نیم دهد باز یاد منقارش

ز جلوه تو جهان کاروان آینه است