ز ناله بلبلم آسوده است و می ترسم

مگر رسد به نوای گسستن تارش

کباب همت آن رهروم که در طلبت

چو اشک آبله دارد عنان رفتارش

دل دو نیم دهد باز یاد منقارش

ز جلوه تو جهان کاروان آینه است

به هر چه می نگرم حیرتی است در بارش