دل دو نیم دهد باز یاد منقارش

کباب همت آن رهروم که در طلبت

چو اشک آبله دارد عنان رفتارش

ز ناله بلبلم آسوده است و می ترسم

ز جلوه تو جهان کاروان آینه است

به هر چه می نگرم حیرتی است در بارش

غرور عشق تنزه بساط خودرایی ست