ز موسی جمع کن دل آتش افتاده ست در طورش

خیالات دماغ جاه تا محشر جنون دارد

بپرس از موی چینی تا چه در سر داشت فغفورش

محالست این که کام تشنه دیدار تر گردد

به ذوق امتحان ملک سلیمان گر زنی بر هم

نیابی سرمه واری تا کشی در دیده مورش

همه زین قاف حیرت صید عنقا می کنیم اما