که همچون پای بیکاران رگ خوابست زنجیرش

سر از سودای هستی اینقدر نتوان تهی کردن

که شست این کاسه را یا رب به موج آب شمشیرش

درین وادی تعلق پرور غفلت دلی دارم

به صد حسرت خیالت را مقیم دل نمی خواهم

که می ترسم بر آرد کلفت این خانه دلگیرش

نفسها سوختم در عرض مطلب اشک شد حاصل