چه سازد غیر خاموشی جنون گریه دربارم

به گوش زخمم افتاده ست آواز نی تیرش

مپرسید از مآل هستی غفلت سرشت من

چو مخمل دیده ام خوابی که در خوابست تعبیرش

که همچون جوهر آیینه در آب است زنجیرش

سبگ گردی در این حیرتسرا آزاده ام دارد

نگه را منع جولان نیست پای رفته در قیرش