ز صحرای فنا تا چشمه آب بقا بید ل

چو نشتر ناله ای دارم که خونریز است تاثیرش

به رنگی کرد یادم داغ الفت پیشه صیاد

که جوشد حلقه دام از رمیدنهای نخجیرش

ره خوابیده ای دیگر ندیدم غیر شمشیرش