که جوشد حلقه دام از رمیدنهای نخجیرش

نی ام عاجز اگر زد محتسب بر سنگ مینایم

چو نشتر ناله ای دارم که خونریز است تاثیرش

به رنگی کرد یادم داغ الفت پیشه صیاد

ز صحرای فنا تا چشمه آب بقا بید ل

ره خوابیده ای دیگر ندیدم غیر شمشیرش