به رنگی کرد یادم داغ الفت پیشه صیاد

که مژگان تا بهم آرد سیاهی می کند زیرش

نی ام عاجز اگر زد محتسب بر سنگ مینایم

چو نشتر ناله ای دارم که خونریز است تاثیرش

که جوشد حلقه دام از رمیدنهای نخجیرش

ز صحرای فنا تا چشمه آب بقا بید ل

ره خوابیده ای دیگر ندیدم غیر شمشیرش