نی ام عاجز اگر زد محتسب بر سنگ مینایم

که طاق عمرچون بشکست ممکن نیست تعمیرش

ز بخت تیره عاشق را چه امکانست آسودن

که مژگان تا بهم آرد سیاهی می کند زیرش

چو نشتر ناله ای دارم که خونریز است تاثیرش

به رنگی کرد یادم داغ الفت پیشه صیاد

که جوشد حلقه دام از رمیدنهای نخجیرش