که طاق عمرچون بشکست ممکن نیست تعمیرش

صد آفت از که باید جست در معموره امکان

اگر صبحست هم از شبنم آبی هست در شیرش

حباب از موج هستی دست طاقت شسته می کوبد

ز بخت تیره عاشق را چه امکانست آسودن

که مژگان تا بهم آرد سیاهی می کند زیرش

نی ام عاجز اگر زد محتسب بر سنگ مینایم