که مژگان تا بهم آرد سیاهی می کند زیرش

حباب از موج هستی دست طاقت شسته می کوبد

که طاق عمرچون بشکست ممکن نیست تعمیرش

ز بخت تیره عاشق را چه امکانست آسودن

نی ام عاجز اگر زد محتسب بر سنگ مینایم

چو نشتر ناله ای دارم که خونریز است تاثیرش

به رنگی کرد یادم داغ الفت پیشه صیاد