مغز مستی گر نداری پنبه از مینا مکش

ای شرر زین مجمرت آخر پری باید فشاند

گر همه در سنگ باشی آنقدرها وامکش

بر نمی آید خرد با ساز حشرآهنگ دل

شمع را رعنایی او داغ خجلت می کند

سرنگونی می کشی گردن به این بالا مکش

صرفه هستی ندارد سایه را ترک ادب