شمع را رعنایی او داغ خجلت می کند

گر همه در سنگ باشی آنقدرها وامکش

بر نمی آید خرد با ساز حشرآهنگ دل

مغز مستی گر نداری پنبه از مینا مکش

سرنگونی می کشی گردن به این بالا مکش

صرفه هستی ندارد سایه را ترک ادب

هر طرف خواهی برو لیک ازگلیمت پا مکش