شکستی داشت این مینا که پوشیدند در رنگش

جوانی تن زد ای غافل ، کنون صبری که پیری هم

به گوش نقش پا ریزد نواهای خم چنگش

مزاج عافیت ازگردش حالم تماشاکن -

به تحریری نمی شایم ، به تغییری نمی ارزم

ندارم آنقدر رنگی که برگردانم آهنگش

تامل بر قفای حیرت دیدار می لرزد