دربغ فطرت نکرد کاری نبرد ازین انجمن شماری

چه رنگها پر نمی گشاید به سیر باغی که نیست رنگش

ز سیر گلزار چشم بستن کسی نشد محرم تسلی

کجاست آیینه تا نمایم چه صبح دارد بهار رنگش

تاملم داشت شیشه داری زدم ز وهم پری به سنگش

ز ساز عشق غرور ساغر هزار بیداد می کشد سر

تو از تمیز فضول بگذر شکست دل داند و ترنگش