چراغان گر نمی بود از شرار سنگ اطفالش

مزاج ناتوان عشق چون آتش تبی دارد

که جز خاکستر بنیاد هستی نیست تبخالش

شبستان جنون دیگر چه رونق داشت حیرانم

گرفتم نوبهار آمد چه دارد گل در این گلشن

همان آیینه دار وحشت پار است امسالش

به ضبط ناله دل می گدازم پیکر خود را