غنا و فقر هستی آنقدر فرصت نمی خواهد

همان آیینه دار وحشت پار است امسالش

به ضبط ناله دل می گدازم پیکر خود را

مگر در سرمه غلتم تا کنم یک خامشی لالش

نفس هر دم زدن بی پرده است ادبار و اقبالش

به هر کلکی که پردازند احوال من بیدل

چو تار ساز بالد تا قیامت ناله از نالش