مبادا اینقدر حرفم گرفتار دم و یالش

قناعت پرور عشقم مکن انکارم ای زاهد

تو و صد سبحه گردانی من و یک دانه خالش

ز شیخان برد وهم ریش و دستار آدمیت را

جهان ازساغر وهم امل مست است وزبن غافل

که فرصت رفته است از خود به دوش گردش حالش

قفس نشکسته ای تا وانماید رنگ پروازت