که فرصت رفته است از خود به دوش گردش حالش

ز شیخان برد وهم ریش و دستار آدمیت را

مبادا اینقدر حرفم گرفتار دم و یالش

جهان ازساغر وهم امل مست است وزبن غافل

قفس نشکسته ای تا وانماید رنگ پروازت

که هرگنجشک پرورده ست عنقا درته بالش

نی ام درخاکساری هم بساط آبله اما