قفس نشکسته ای تا وانماید رنگ پروازت

مبادا اینقدر حرفم گرفتار دم و یالش

جهان ازساغر وهم امل مست است وزبن غافل

که فرصت رفته است از خود به دوش گردش حالش

که هرگنجشک پرورده ست عنقا درته بالش

نی ام درخاکساری هم بساط آبله اما

سری دارم که در هر گام باید کرد پامالش