نی ام درخاکساری هم بساط آبله اما

که فرصت رفته است از خود به دوش گردش حالش

قفس نشکسته ای تا وانماید رنگ پروازت

که هرگنجشک پرورده ست عنقا درته بالش

سری دارم که در هر گام باید کرد پامالش

شرر خرمن دلی چون کاغذ آتش کمین دارم

تماشایی که نومیدی چه می بیزد به غربالش