نفس به ناله دهیم آنقدر که بر فکنیمش

سری که یک خم مژگان به خاک تیره نماند

چو اشک شمع چه لازم که با سحر فکنیمش

هزار حسرت گفتار می تپد به خموشی

چو شمع سر به هوا تا کجا دماغ فضولی

بلندیی که به پستی کشد ز سر فکنیمش

به غیر خجلت احباب عرض شکوه چه دارد