جهان کجاست که آتش به خشک و تر فکنیمش

چه ممکن است نچیند تری جبین مروت

ز سر فکندن شاخی که از تبر فکنیمش

ز ضبط ناله به دل رحم کرده ایم وگرنه

غنیمت است دو روزی حضور پیکر خاکی

جز این لباس چه پوشیم اگر ز بر فکنیمش

سری به سجده پیری رسانده ایم که شاید