گل به یاد آوردنم تا دل به دام آوردنش

کس ندید از روغن بادام توفان جنون

جز غبار من که آشفت از نگاه پر فنش

فرق چندین قدرت و عجز است اگر وا می رسی

داغم از وضع سبکروحی که چون رنگ بهار

می برد گرداندن پهلو برون زین گلشنش

از طواف خویش دل را مست عرفان کرده اند