داغم از وضع سبکروحی که چون رنگ بهار

جز غبار من که آشفت از نگاه پر فنش

فرق چندین قدرت و عجز است اگر وا می رسی

گل به یاد آوردنم تا دل به دام آوردنش

می برد گرداندن پهلو برون زین گلشنش

از طواف خویش دل را مست عرفان کرده اند

خط ساغر می کند گل ، گرد خود گردیدنش