خط ساغر می کند گل ، گرد خود گردیدنش

داغم از وضع سبکروحی که چون رنگ بهار

می برد گرداندن پهلو برون زین گلشنش

از طواف خویش دل را مست عرفان کرده اند

عافیت خواهی لب از افسون عشرت بسته دار

هر گل اینجا خنده در خون می کشد پیراهنش

ناله شو تا بی تکلف از فلکها بگذری