هر گل اینجا خنده در خون می کشد پیراهنش

از طواف خویش دل را مست عرفان کرده اند

خط ساغر می کند گل ، گرد خود گردیدنش

عافیت خواهی لب از افسون عشرت بسته دار

ناله شو تا بی تکلف از فلکها بگذری

خانه زنجیر راهی نیست غیر از روزنش

تهمت زنگارغفلت می برد جهد ازدلت