تهمت زنگارغفلت می برد جهد ازدلت

هر گل اینجا خنده در خون می کشد پیراهنش

ناله شو تا بی تکلف از فلکها بگذری

خانه زنجیر راهی نیست غیر از روزنش

مهر زن این صفحه چندانی که سازی روشنش

در غبار فوت فرصت داغ خجلت می کشم

شمع رنگ رفته می بیند همان پیرامنش