عافیت خواهی لب از افسون عشرت بسته دار

می برد گرداندن پهلو برون زین گلشنش

از طواف خویش دل را مست عرفان کرده اند

خط ساغر می کند گل ، گرد خود گردیدنش

هر گل اینجا خنده در خون می کشد پیراهنش

ناله شو تا بی تکلف از فلکها بگذری

خانه زنجیر راهی نیست غیر از روزنش