می برد گرداندن پهلو برون زین گلشنش

فرق چندین قدرت و عجز است اگر وا می رسی

گل به یاد آوردنم تا دل به دام آوردنش

داغم از وضع سبکروحی که چون رنگ بهار

از طواف خویش دل را مست عرفان کرده اند

خط ساغر می کند گل ، گرد خود گردیدنش

عافیت خواهی لب از افسون عشرت بسته دار