به عالم برق حسنت آتش افکنده ست می ترسم

هزار آیینه یک گل می دهد از طرف بستانش

نفس در سینه ام تیری ست از بیداد هجرانش

که من دل کرده ام نام به خون آلوده پیکانش

که گیرد دود خط دامن چو دست داد خواهانش

چنان روشن شدی یارب سواد سرنوشت من

که از بی حاصلی کردند نقش طاق نسیانش