که گیرد دود خط دامن چو دست داد خواهانش

نفس در سینه ام تیری ست از بیداد هجرانش

که من دل کرده ام نام به خون آلوده پیکانش

به عالم برق حسنت آتش افکنده ست می ترسم

چنان روشن شدی یارب سواد سرنوشت من

که از بی حاصلی کردند نقش طاق نسیانش

ز ترک پیرهن آزادگان را نیست رسوایی