بیاض آرزو بیدل سواد حیرتی دارد

که شمع اینجا همان پا می کشد سر از گریبانش

به گردش هر نفس رنگ بهارت دست می ساید

چه لازم آسیابانت کند وضع پشیمانش

که روشن می کند عبرت به چشم پیر کنعانش