که شد مژگان چشم آبله خار مغیلانش

دل و آیینه رازش معاذالله چه بنماید

کف خاکی که درکسب صفاکردند بهتانش

درین صحراگل آسوده رنگی نقد مجنونی

درین بزم آبرو خواهی زآیین ادب مگذر

که اشک آخرتپیدن می کند با خاک یکسانش

گشاد دل که از ما جوهر تدبیر می خواهد