درین بزم آبرو خواهی زآیین ادب مگذر

کف خاکی که درکسب صفاکردند بهتانش

درین صحراگل آسوده رنگی نقد مجنونی

که شد مژگان چشم آبله خار مغیلانش

که اشک آخرتپیدن می کند با خاک یکسانش

گشاد دل که از ما جوهر تدبیر می خواهد

گره باقی ست در کار گهر تا هست دندانش