که اشک آخرتپیدن می کند با خاک یکسانش

درین صحراگل آسوده رنگی نقد مجنونی

که شد مژگان چشم آبله خار مغیلانش

درین بزم آبرو خواهی زآیین ادب مگذر

گشاد دل که از ما جوهر تدبیر می خواهد

گره باقی ست در کار گهر تا هست دندانش

جنون آزادیی دارد چه پیراهن چه عریانی