سحر هر سو خرامد کوچه ها پیداست در راهش

چو آن گل کز سر و دستار مستی بر زمین افتد

به لغزیدن من از خود رفتم و دل ماند درراهش

عنان گیر غبار سینه چاکان نیست گردون هم

سراپای گهر موج است اگر آغوش بگشاید

گره تاریست کز پیچیدگی کردند کوتاهش

هلال آیینه دار است ای ز سامان طلب غافل