وداع هستی عاشق ندارد آن قدر کوشش

نیفتد سایه بر خاک از غرور نخل بالایش

وفا در هر صفت بی رنگ تاثیری نمی باشد

هنوز از خاک مشتاقان حنایی می شود پایش

همان برگشتن از یاد تو خالی می کند جایش

نگردد زایل از اشک ندامت نقش پیشانی

خطوط موج شستن مشکل است از آب دریایش