هنوز از خاک مشتاقان حنایی می شود پایش

نخواهد دود خود را شعله داغ خجلت پستی

نیفتد سایه بر خاک از غرور نخل بالایش

وفا در هر صفت بی رنگ تاثیری نمی باشد

وداع هستی عاشق ندارد آن قدر کوشش

همان برگشتن از یاد تو خالی می کند جایش

نگردد زایل از اشک ندامت نقش پیشانی