نخواهد دود خود را شعله داغ خجلت پستی

صدا را هم رهایی نیست از مژگان گیرایش

نگاه از چشم حیرانم چو دود از داغ می جوشد

قیامت ریخت بر آیینه ام برق تماشایش

نیفتد سایه بر خاک از غرور نخل بالایش

وفا در هر صفت بی رنگ تاثیری نمی باشد

هنوز از خاک مشتاقان حنایی می شود پایش