نگاه از چشم حیرانم چو دود از داغ می جوشد

که چون گیسوی محبوبان پریشانی ست اجزایش

زبان در سرمه می غلتد اسیران نگاهش را

صدا را هم رهایی نیست از مژگان گیرایش

قیامت ریخت بر آیینه ام برق تماشایش

نخواهد دود خود را شعله داغ خجلت پستی

نیفتد سایه بر خاک از غرور نخل بالایش